دردودل های یک درونگرا

بعد تصادفی که کردیم من سعی کردم سر هرچیزی استرس نگیرم و حرص نخورم چونکه ارزشش رو ندارن زندگیت رو الکی درگیرشون کنی ولی بعضی چیز ها عجیب کلیک میکنن رو مغزت و ول نمیکنن...

مثلا بعضی رفتار های تکرار شونده که میبینم ناراحت میشم..

از اینکه میبینم‌مامانم همیشه سعی میکنه با همه با مهربونی رفتار کنه اعصابم خورد میشه! اون حتی با کسایی که در حقش بدی میکنن هم با مهربونی رفتار میکنه و این باعث میشه اون آدما سو استفاده کنند:)

من از خانواده مادریم بدم میاد ولی یه جور خاصی از دایی کوچیکه و زنش تنفر دارم! اصلا تنفر خالصیه که هیچوقت کم نمیشه. حتی با شنیدن اسمشون حس تنفر و انزجار درونم غل غل میکنه. 

اینکه میبینم مامانم انقدر داداشش رو دوس داره و لی‌لی به لالای اون زن عفریته مار صفتش میزاره اعصابم خورد میشه. 

ای کاش میشد فقط برای یک بار هم که شده یک رفتار و یک جواب در خور بهشون میداد. 

ولی سوالم اینه این آدمای مار صفت چرا انقدر پیشرفت میکنن؟چرا مسیرشون همیشه همواره؟

مگه نمیگن همه چی کارما داره؟ پس چرا این ادم و زنش کارمایی پس نمیدن؟چرا ما تا یه کار خیلی کوچیک میکنیم دهنمون سرویس میشه ولی اینا ککشونم نمیگزه؟ نمیدونم! نمیدونم واقعا چی بگم... این مکالمه نیم ساعته چند دقیقه پیششون عجیب اعصابم رو خورد کرده

دلم میخواد گوشیم رو بردارم و هرچی از دهنم در میاد بارش کنم...

ای کاش یه روزی بیاد و هررچیزی که تو دلمه به خودش و زنش بگم

اون روز قطعا روز عید منه:)

پ.ن: الان اومدم وبلاگم دیدم چن تا پیام خصوصی دارم، یکیشون نوشته بود چرا تا اینترنت وصل شد کلا رفتی؟:) 

بخدا درگیر بودم بشدت

خودم دوس دارم همش بیام و بنویسم از روزمرگیم ولی گاهی وقتا عجیب ذهنم قفل میشه:((

الان اومدم بنویسم‌که فقط خالی بشم...

شوخوش✨️