بلاخره بعد یک هفته تونستم سریال گابلین رو تموم کنم. لعنتی...
هرچقدر تلاش میکنم فیلم و سریال عاشقانه نبینم ولی تهش یهو داستانش عاشقانه میشه..
وقتی سریال تموم شد چند لحظه به سقف زل زدم و به عشق فکر کردم.
چرا هیچوقت نتونستم عشق رو درست و حسابی تجربه کنم؟ چرا واقعا از رابطه عاشقانه فراریم؟
سوال اصلی اینه چرا عاشق نمیشم؟
ینی من لیاقت یه عشق قشنگ ندارم؟
نمیدونم..!
در نود درصد مواقع اونقدر درگیر زندگیم هستمکه به عشق و عاشقی و روابط فکر نمیکنم
ولی اون ده درصد باقی مونده وقتی به عشق فک میکنم احساس پوچی میکنم..
ینی یه روزی پیش میاد که یه عشق قشنگ مثل فیلما رو تجربه کنم؟:)
هوفف نمیدونم
این فیلم و سریالا هم الکی ادمارو هوایی میکننااا:)
بدآموزی داره
باز باید برم به قول مامانم اون فیلم و سریالای جنی کننده ببینم:)
منظورش همون فیلم و سریالای زامبی و جنایی معمایی و اکشنه که زیاد میبینم:)
شاید تقصیر شانسه.. از شانس مطمئن نیستم، شاید تقصیر سرنوشته... اما سرنوشت رو هیچوقت کسی ننوشته، شاید تقصیر جبره...